|
Μανδράς Νικήτας | Χίος | Βιογραφικά στοιχεία
• Τόπος γέννησης

Βολισσός, Χίος
• Χρόνος γέννησης

1915
• Ιδιότητα

Μουσικός (βιολί), με βασικές θεωρητικές γνώσεις μουσικής.

• Γονείς

Ο πατέρας του Ν. Μανδρά [Μιχάλης Μανδράς] γεννήθηκε και έζησε στη Βολισσό, ήταν κουρέας και είχε εργαστεί ως κουρέας στην Κωνσταντινούπολη, ενώ είχε μεταναστεύσει και στην Αμερική, όπου παρέμεινε για τέσσερα χρόνια. Παράλληλα με το κουρείο που διατηρούσε στη Βολισσό, ασχολούνταν και με την καλλιέργεια γης:

Ο πατέρας μου ήτανε και γεωργός και κουρέας, τη δουλειά του την είχε μάθει εδώ [στην Βολισσό]. Ύστερα πήγε στην Κωνσταντινούπολη κι έκανε τον κουρέα κι εκεί λίγο και ύστερα ήρθε εδώ. Η δουλειά ήτανε ψόφια, είχε κι άλλους κουρείς εκεί, όπως κι εδώ […].

[…] στα 1914 ήρθε από την Αμερική. Τώρα πότε πήγε; Έκανε τέσσερα χρόνια εκεί, κουράστηκε και γύρισε. Ε φεύγαν οι άλλοι, έφυγε κι αυτός. Οικονόμησε και κάμποσα παραδάκια, ήρθε κι έκανε καινούριο σπίτι εδώ έξω [στην Βολισσό]. Εδώ όπως πηγαίνουμε προς τα κάτω έκανε το καινούριο σπίτι. Το 1927 μας ξεσήκωσε και πήγαμε στο καινούριο σπίτι.


Ο παππούς του, Σούλος, κατάγονταν από τη Βολισσό και ασχολούνταν επαγγελματικά με την μουσική, παίζοντας βιολί.

• Οικογενειακή κατάσταση

Ο Ν. Μανδράς παντρεύτηκε το 1941, στη Βολισσό. Από τον γάμο του απέκτησε δύο κόρες:

[…] οι κόρες μου, η μία είναι δασκάλα και η άλλη είναι καθηγήτρια, έχω δυο γαμπρούς γιατρούς, ο ένας είναι παιδίατρος ο άλλος είναι παθολόγος. Καλά παιδιά, και τα παιδιά τους καλά […]. Το μικρό [αναφέρεται στο μικρότερο από τα εγγόνια του] είναι δευτέρα Λυκείου. Ο άλλος, όμως, είναι είκοσι δύο χρονών και πρόκειται να πάει στην Αγγλία για να πάρει Διδακτορικό.

Ο παππούς του Ν. Μανδρά [Σούλος], ήταν επαγγελματίας μουσικός και έπαιζε βιολί:

Ο παππούς μου, τον ελέγανε Σούλους, κι ήταν λέει ο καλύτερος των Βορειοχώρων . Κι είχε ένα πολύ καλό βιολί, το βιολί [του παππού μου] ήρθανε λέει να το πάρουνε απ’ τη μάνα μου. [Της λέγανε] ‘Το βιολί, το βιολί, το βιολί’ την εφάγανε [να της το ζητάνε] και της εδώσανε μονάχα έξι χρυσές λίρες. Μπορεί να ‘ναι και ‘Στραντιβάριους’. ‘Στραντιβάριους’ για δουλειές χρυσές.

• Άλλο παράλληλο ή κύριο επάγγελμα

Ο Ν. Μανδράς, παράλληλα με την επαγγελματική ενασχόληση με τη μουσική διατηρούσε κουρείο στη Βολισσό. Το επάγγελμα του κουρέα το είχε μάθει από τον πατέρα του, ο οποίος επιθυμούσε αρχικά, να λάβει την εκπαίδευση του μηχανικού:

Εγώ από δεκατεσσάρων χρονών ήμουν κουρέας, κι ήταν κι ο πατέρας μου κουρέας, λόγω του πατέρα έγινα. Ο πατέρας μου ήταν από τα δεκαπέντε του. [Στην αρχή] μ’ είχε στείλει για μηχανικό, στον ‘Προμηθέα’ στον Πειραιά. Πήγα για μηχανικός πλοίων και ύστερα μετάνιωσα που πήγα. Μες στη μουτζαλιά κάθε μέρα, να πάμε από εδώ και από εκεί. Λέω όχι, ‘αϊ στο διάολο’ […].

[…] Κι απ’ τα δύο δούλευα. Με τη διαφορά ότι αν έπαιζα τη μια μέρα κι ήμουν ξενυχτισμένος και ερχότανε την άλλη και μου λέγανε ‘Βρε Νικήτα θα μας κουρέψεις;’, έλεγα ‘Ρε όλη τη νύχτα δούλευα’ τους έδιωχνα. Αλλά η δουλειά του μουσικού ήταν κατά διαστήματα, μπορεί να έκαμα ένα μήνα να πάω σε δουλειά.